Uncategorized

Πρωτάκι ξανά!

Αγαπημένη και αγαπημένε μου πρωτοετή. Θα ξεκινήσω με τα κλασσικά συγχαρητήρια! Και τα εννοώ, δεν τα λέω τυπικά. Όταν από τη μέρα που είσαι πρωτάκι στο δημοτικό, όλοι σου λένε (με χίλιους ευθείς και μη τρόπους) πόσο σημαντικό είναι να μπεις στο πανεπιστήμιο, είναι τουλάχιστον ασυνεπές να μη σε συγχαρούμε που άντεξες όλη αυτή την πίεση και κατάφερες το σημαντικό. Συγχαρητήρια λοιπόν! Και καλή τύχη μαζί. Γιατί αυτό που στην πραγματικότητα κατάφερες είναι να ξανακάνεις τον εαυτό σου πρωτάκι. Που είναι το συναρπαστικότερο πράγμα στον κόσμο, αλλά και το πιο ζόρικο.

Θα το ξαναπώ γιατί έχω τη βεβαιότητα ότι δεν το έχεις συνειδητοποιήσει πως είσαι κανονικό πρωτάκι. Είσαι κανονικό πρωτάκι σαν αυτό του δημοτικού. Που δεν ξέρει πού να πατήσει και πώς να σταθεί. Που μπαίνει σε έναν άγνωστο κόσμο και δεν ξέρει πώς να φερθεί. Δεν το καταλαβαίνεις αλλά είσαι σε αυτήν ακριβώς τη θέση. Νομίζεις ότι απλώς πας σε μεγαλύτερη τάξη, αλλά κάνεις λάθος. Το βλέπω στα μηνύματά σου στα διάφορα απόρρητα και ανομολόγητα. Εκεί που το παίζεις άνετος και τρολάρεις με ερωτήσεις για τα κουδούνια και τις απουσίες.

Παρένθεση: Εννοείται πως σας διαβάζω. Εννοείται πως με ενδιαφέρετε αρκετά ώστε να σας διαβάζω και να θέλω να σας γνωρίσω. Με ενδιαφέρει αρκετά η δουλειά μου. Και το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας επαγγελματίας είναι να μάθει το κοινό του. KNOW YOUR AUDIENCE – μην το ξεχάσεις ποτέ. Ούτε στα επαγγελματικά σου ούτε πουθενά αλλού. Κλείνει η παρένθεση.

Είσαι άνετος γιατί νομίζεις ότι απλώς ανέβηκες πίστα. Χαχα.. Έχεις αλλάξει παιχνίδι. Το προηγούμενο το τερμάτισες. Επιτυχώς, αλλά το τερμάτησες. Τώρα ξεκινάς καινούριο. Με άλλους κανόνες, άλλους στόχους και άλλες απαιτήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι τώρα σε λέμε φοιτητή. Αν ήταν απλώς συνέχεια, θα σε λέγαμε μαθητή. Μαθητή πανεπιστημίου. Δεν παίζω με τις λέξεις, η σημειολογία είναι τεράστιο αντικείμενο. Να το θυμάσαι κι αυτό.

Το κακό είναι πως δεν θα στο πει κανένας. Πολλοί θα συνεχίσουν να σου συμπεριφέρονται σαν να είσαι μαθητής και θα ζητάνε από σένα να κάνεις το ίδιο πράγμα. Και κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα το κάνεις καλά γιατί θα βαριέσαι. Πόσα χρόνια να παίζεις το ίδιο παιχνίδι και να μην το βαρεθείς;

Άλλοι πάλι, θα σου συμπεριφέρονται πολύ πιο υποτιμητικά. Θα σου συμπεριφέρονται σαν να είσαι τελειωμένος. Σαν να μην υπάρχει τίποτα πια να κατακτήσεις. Σαν να πρέπει να περάσεις 4+ χρόνια διεκπεραιώνοντας. Θα διαβάζεις από έτοιμες σημειώσεις στις εξεταστικές, θα αγοράζεις εργασίες, θα δίνεις όσες φορές θες, θα κάνεις καμιά αντιγραφούλα, θα ρίχνεις και κανένα παρακάλι στον καθηγητή. Και στο τέλος θα πάρεις πτυχίο. Στο μεταξύ μπορείς να εστιάσεις στο Rick and Morty  και στο Πλυντήριο.

Είμαστε και μερικοί που σε έχουμε πολύ ψηλά και θα σου συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Θα σε κοιτάμε στα μάτια και θα περιμένουμε να κάνεις το ίδιο. Θα έχουμε προσδοκίες από σένα και θα σε βοηθάμε όσο μπορούμε να τις φτάσεις και να τις ξεπεράσεις. Θα περιμένουμε να παίξεις στο καινούριο παιχνίδι.

«Ποιο είναι το καινούριο παιχνίδι;», θα ρωτήσεις. Αμ δε που θα σου πω. Το καινούριο παιχνίδι πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Αυτό είναι. Να ανακαλύπτεις μόνος σου. Να βρίσκεις την ερώτηση πριν επιχειρήσεις να βρεις την απάντηση. Συναρπαστικό, στο είπα. Και ζόρικο. Κι αυτό στο είπα.

Επειδή –αν το διαλέξεις- θα το παίξεις πρώτη φορά, σου έχουμε και βοήθεια (θα το κάνω λιανά γιατί μπορεί να σου ξέφυγε πριν). Τους λέμε καθηγητές και ειλικρινά δεν είναι στη σχολή σου για το ντεκόρ. Είναι για να βοηθάνε. Να είναι η πρώτη σου επιλογή για βοήθεια.

Καλή Αρχή!!

Μαρίνα Ψιλούτσικου
Παντοτινό  πρωτάκι 🙂

ΥΓ Όταν τελειώσουν οι φορές που κάποιος άλλος σε έχρισε πρωτάκι, σου έχω μια πρόταση. Να γίνεσαι από μόνος σου πρωτάκι ξανά και ξανά. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, να δοκιμάζεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν έχει σημασία τι. Σημασία έχει να νιώσεις πρωτάκι. Να νιώσεις αυτό το «δεν ξέρω τι να κάνω και τι με περιμένει» που νιώθουν τα πεντάχρονα όταν πατάνε το ποδαράκι τους στο νηπιαγωγείο. Για να είσαι πάντα σε εγρήγορση και να μην πιστέψεις ότι έφτασες. Για να μη θεωρείς ότι επειδή έγινες καλός σε κάτι (και ξεχνάς πόσο σου πήρε ή πόσο κακός ήσουνα στην αρχή) είσαι καλός στα πάντα. Για να μην είσαι υπερβολικά αυστηρός με τους άλλους (παιδιά, μαθητές, υφισταμένους) και να απαιτείς να κάνουν τα πάντα τέλεια και γρήγορα. Κι όσο συγκρίνεσαι μόνον εκεί τόσο να νιώθεις ξεχωριστός χωρίς πράγματι να είσαι. Το να δοκιμάζεσαι συνεχώς στα καινούρια σε βοηθάει να μένεις ταπεινός, ρεαλιστής και προσγειωμένος. Είναι ανεκτίμητο κέρδος αυτό.

Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι έφτασε παύει να ακούει. Παύει να ακούει τις αντίθετες γνώμες και την κριτική (που μπορεί να είναι σωστή), παύει να τις ψάχνει και να τις ζητάει, φτάνει σε αυτό που λέμε υπερβολική αυτοπεποίθηση. Κι εκεί αρχίζουν τα λάθη και η πτώση.

Άσε που –θα το ξαναπώ- είναι τρομερά βαρετό να παίζεις το ίδιο παιχνίδι συνέχεια!! Ο κόσμος είναι μαγικός. Το να τον ανακαλύπτεις ξανά και ξανά τον κάνει ακόμα πιο μαγικό!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s